𝗪𝗶𝗸𝗮: 𝗧𝗮𝗵𝗮𝗻𝗮𝗻 𝗻𝗴 𝗔𝘁𝗶𝗻𝗴 𝗣𝗮𝗴𝗸𝗮𝗸𝗮𝗸𝗶𝗹𝗮𝗻𝗹𝗮𝗻

“Ang Paglinang ng Filipino at Katutubong Wika: Makasaysayan sa Pagbuo ng Bansa.”

Ito ang puso ng pagdiriwang ng Buwan ng Wika ngayong Agosto—isang paanyayang hindi lamang dapat kilalanin ang wika, kundi damhin din ang kasaysayan, kultura, at pagkataong Pilipino sa bawat bigkas ng salita. Binibigyang-diin ng tema ngayong taon ang mahalagang papel ng wika sa paghubog ng lipunan. Sa bawat paglinang ng katutubong wika, tayo rin ay humuhubog ng mas buo at mas matatag na bansa. Sapagkat ang wika ay hindi lamang pinag-aaralan—ito’y isinasabuhay.

Ang pagsasalita ng Filipino ay pagbibigay-karangalan ng ating pinagmulan. Ang paggalang sa ating wika ay pagtanggi sa paglimot sa ating mga kinaugatan. Ang Buwan ng Wika, na taun-taong ginugunita tuwing Agosto, ay paalala na ang wika ay higit pa sa paraan ng komunikasyon—ito ay pagkakakilanlan, alaala, at pinakapundasyon ng ating pagka-Pilipino. 

Nagsimula ang selebrasyon noong 1946, kasunod ng pagkilalang opisyal ni Pangulong Manuel L. Quezon sa Filipino bilang Pambansang Wika. Mula noon, itinalaga ng Komisyon sa Wikang Filipino (KWF) ang buwan ng Agosto bilang panahon ng pagpupugay sa ating mga katutubong wika.

Para sa mga mag-aaral na sanay magsalin-salin sa Hiligaynon, Aklanon, Tagalog, Ingles, o Bisaya, ang pambansang wika ay hindi lamang asignatura. Isa itong tulay—sa pagitan ng isa’t isa, ng kasaysayan, at ng sarili. Maging ang simpleng pagtatangkang magsalita o makinig sa sariling wika ay isa nang uri ng pagbabalik sa tahanan.

Nabubuhay ito sa ating pagtawag sa “Nanay,” sa ating pagtatalo, sa ating pagtawa, at sa mga kuwentong paulit-ulit nating ikinukuwento. Sa panahong unti-unti tayong hinihikayat na kalimutan ang sariling atin, ang paggamit ng katutubong wika ay anyo ng paglaban. Ang pagpapaunlad nito ay pag-ambag sa kasaysayang tayo mismo ang nagsusulat.

Ang Buwan ng Wika ay hindi lang selebrasyon—isa itong panata. Panata na panatilihing buhay ang sariling tinig, sariling kulay, at sariling kwento. Sapagkat sa huli, hindi lang ito tungkol sa wika—ito’y tungkol sa pag-alala kung sino tayo, at kung paanong sa bawat salita, muling bumabalik ang mga tunay na kulay ng ating bayan.

✍🏻: Jerose Abada, Section Editor